OCRowanie captcha, to nie jest wielki problem – zazwyczaj wykorzystywany jest jeden rodzaj czcionki, a tło łatwo oddzielić od tekstu. W dobrych capchta (spójrz na google)  zrezygnowano z wielobarwnego tła, bo łatwiej jest usunąć je maszyną niż ludziom ;-)
Przede wszystkim otwieramy obrazki w programie graficznym i bawimy się jego ustawieniami poszukując jak najbardziej “wyłuskanych” liter. Zmieniamy kontrast, zmieniamy na czarno biały, ilość kolorów, zaznaczamy “pałeczką” i usuwamy jednolite tło, usuwamy tło po zrobieniu czarno białym itd itp). Później to samo musimy zrobić w języku programowania, którego używamy.

Jeśli już uda Ci się wyciągnąć litery, to standardowe procedury doprowadzające litery do formy “podstawowej” – pionowa, w ramach jednej wielkości fontu (lub, jeśli występują i duże i małe, na podstawie wielkości można oszacować, który to rodzaj literki).
NOTKA: Jak rozpoznać, czy litera jest odwrócona i jak ją obrócić do pionu? Zdecydowana większość liter jest podłużna… obracamy zatem wyszukując jak najwęższego obrazka spośród obróconych (zazwyczaj wystarcza co 5st od -90st do +90st.

Samo rozpoznawanie litery można zrobić na wiele sposobów – i tutaj różnią się programy/algorytmy. Najłatwiej jest porównywać piksel po pikselu z “oryginałem” (przygotowanym ręcznie wzorem). Na podstawie procentowych obliczeń wybrać tę literę, która wydaje się najbliższa ideałowi (przy porównaniu warto brać pod uwagę zbieżność nie tylko poprawnych pikseli, ale również tych rozbieżnych).

To w zasadzie wszystko… albo raczej dobry początek.

Basen w Olkuszu odnowiono niedawno – został oddany do użytku rok (lub trochę więcej niż rok) temu. Na rafinerii basen działa dłużej – ze względu na to, że nie mieszkam w Trzebinii nie jestem w stanie powiedzieć kiedy. Nie zauważyłem jednak zmian w porównaniu do tego, co pamiętam sprzed kilku lat. Dlaczego zacząłem od niedokładnego porównania czasu? Naturalnym wydaje się, że coś oddane niedawno powinno być “conajmniej równie dobrze” przemyślane, jak coś “wiekowego”.

…a tak nie jest.

Z zewnątrz basen w Trzebinii robi wrażenie obiektu nowoczesnego i dobrze zadbanego. Przygaszone światła zachęcają do zajrzenia – co jest w środku. Basen olkuski to duży budynek, który tak na prawdę jest nijaki – dodatkowo zmniejszono liczbę okien – praktycznie nie ma możliwości zajrzeć do środka z zewnątrz.

Świetny (odśnieżony!) parking w Trzebinii, bez problemów z miejscem do parkowania. W Olkuszu – mimo dużego placu – i jeszcze większego potencjału, ciągle brakuje miejsca – dochodzenie do samochodu 100m zimą (po basenie) nie jest najprzyjemniejsze – jak również ryzykowne. Placu wokół basenu jest dużo, nie wiadomo tylko dlaczego nie został wogóle przystosowwany do parkowania.

Dużym plusem Olkusza jest szatnia – okrycia wierzchnie i zimowe buty można zostawić na dole, nie biorąc ich wogóle do szatni “rozbieranej”. Na rafinerii niestety wszystkie rzeczy bierze się ze sobą. Szatnia… jak to okreslił wczoraj Wołek – w Olkuszu przebieralnia ma najnowszy trend – zasłonki w boksach przebierania. Jeśli dobrze pamiętam, kiedy byłem w 5klasie szkoły podstawowej, kiedy basen mieliśmy obowiązkowy – ten sam trend był w modzie. W Trzebinii za to, są świetne boksy – jest ich kilka – są przestronne, łatwo zamykalne. Szafki… miałem napisać w skrócie, że nie będę się czepiał – ale po chwili zastanowienia jednak zrobię to. Olkusz ma szafki, które składają się z dwóch liter “L” (jedna odwrócona do góry kreską) – co powoduje, że albo nie ma się za dużo miejsca na dole, albo ma się je tak nisko, że niewygodnie jest sięgać. W Trzebinii są zwykłe prostokątne szafki – nic szczególnego, ale też czepiać się nie da.

Po przebraniu idziemy pod prysznic. Trzebinia – duża przestrzeń z gęsto osadzonymi prysznicami. Ciśnienie wody duże, woda gorąca, idealne miejsce do porozmawiania przed i po pływaniu. Dlaczego zwracam uwagę na to, że można rozmawiać? Bo w Olkuskim basenie ktoś wpadł na genialny pomysł zamontowania desek między poszczególnymi prysznicami. Nie mam zielonego pojęcia kto i kiedy wpadł na taki pomysł. Rozmawiać się nie da – za to często słychać krzyki osób, które jednak chciałyby zamienić kilka zdań.

Wchodzimy popływać – tutaj wychodzi największa wada Trzebinii – basen tam jest po prostu mały. Nie potrafię oszacować różnic w długości, ale dużo lepiej pływa mi się w Olkuszu. To w zasadzie jedyna wada w tym porównaniu. Bo prócz basenu w Trzebinii jest jest jeszcze drugi – mniejszy basen, gdzie można albo popluskać się z dzieckiem, albo wykorzystać masaże wodne (świetne z dużym ciśnieniem!), albo zjeżdżać ze zjeżdżalni. Nic z tych atrakcji w Olkuszu nie znajdziecie.

Sauna. Basen w Olkuszu ma 20 lat, ale dopiero niedawno zrobiono saunę “suchą”. Sauna jak sauna – narzekać nie ma na co (może poza tym, że po pół roku musieli robić remont ławek – nie wiem tylko czy faktycznie coś się zepsuło, czy ktoś zepsuł je z wyrachowania). Za to w Trzebinii są dwie sauny – parowa i sucha. Parowa w  pięknych płytkach, sucha podobna do olkuskiej (wyższa i z jednym rzędem siedzisk). To, co zwróciło naszą uwagę – to dużo wyższe temperatury w Trzeibnii – różnica około 20stopni! …i ta parowa ;-)

Jeszcze porównanie kosztów – basen w Olkuszu, 5zł za godzinę. Trzebinia 13zł za godzinę, 40gr za minutę sauny. Za wczorajszą imprezę zapłaciliśmy 20zł. To trochę dużo, jak na półtorej godziny zabawy z wodą. Gdyby koszt 13zł miał wliczony kwadrans sauny – myślę, że wolałbym jeżdzić te 20 km do Trzebinii, niż siedzieć w Olkuszu (do którego przecież też jadę, tylko trochę krócej).

To wszystko, co chciałem zestawić w tym porównaniu. Nie dodaję nic o siłowni, która jest dostępna w Trzebinii – czy o ratownikach, którzy tam faktycznie wydają się “pilnować” – w Olkuszu jest jeden, praktycznie niewidoczny.

Prócz kosztu – basen w Trzebinii bije olkuski na głowę. Pod każdym względem. W zasadzie…

Basen w Olkuszu ma tylko jedną zaletę – jest.

…jestem zawiedziony treścią książki – to najkrótsza recenzja, teraz czas na szczegółym. 150 stron to zarówno dużo jak i mało. Jeśli ktoś pisze zwięźle i skupia się na szczegółach, to jest to ogrnomna ilość miejsca do wykorzystania – z drugiej strony, z tych 150 stron większość można zapchać nudnymi wywiadami, z których nic nie wynika (albo są powtórzeniem informacji z rozdziału, albo odpowiedziami na pytania w stylu: “nie wiem dlaczego”, “trudno mi powiedzieć”, “nie jestem pewny, ale”. Nie takich słów oczekuję od ludzi piszących książkę – tak mogę napisać na blogu ja, Ty, i ktokolwiek kto nie bierze za to pieniędzy.

Większość sugestii zawartych w książce nie tylko nie jest odkrywcza, ale wręcz jest “logiczna”, a sposób przedstawienia nie zachwyca. Lista najważniejszych elementów z krótkim opisem, przy opisie strony “O mnie” byłaby świetnym rozwiązaniem (nie musiałbym się zastanawiać, czy czegoś nie ominąłem), natomiast zestaw kilkudziesięciu akapitów wcale tego nie ułatwia. Podobnie z opisami form płatności/przesyłki – nie ma zestawienia plusów i minusów poszczególnych elementów w 1 miejsciu.

Książki nie polecam – mimo niskiej ceny, szkoda pieniędzy – te 150 stron można dużo lepiej zagospodarować – zwłaszcza, że temat aukcji internetowych to temat rzeka, który ciężko usystematyzować ciekawie.

Przede wszystkim – jestem bardzo bojaźliwy - do wszystkiego podchodziłem z dość dużą obawą. Nie boję się strzykawek – boję się bólu, który z nimi się kojarzy. Zgodnie z tym, co znalazłem na googlach – zjadłem normalne śniadanie, wsiadłem z Andrzejem (on wypił dodatkowo kawę) w samochód i pojechaliśmy do szpitala w Olkuszu. Po krótkim poszukiwaniu punktu krwiodawstwa (z lewej strony od wjazdu głównego – osobne wejście) znaleźliśmy odpowiednie wejście. Zgodnie z wytycznymi pań pielęgniarek (bardzo miłe panie!) wypełniliśmy ankietę (prosta i szybka – czy nie ma przeciwskazań, dodatkowo pytają o różnego rodzaju zastrzeżenia jak alkohol itp). W międzyczasie z gabinetu wyszedł Sikor i Siwy – powód wizyty identyczny. Później tylko ważenie i do pokoju zabiegowego.

Najpierw szybkie nakłucie na palcu – całkowicie bezbolesne. Chwila czekania (badanie hemoglobiny) i można było przejść do części głownej. Drugie ukłucie – tym razem wbicie igły, bardzo cienkiej i delikatnej – lekko odczuwalne (ból podobny do ukłucia zwykłej igły, bez wnikania jej wgłąb ciała – więc znośny nawet dla takich mięczaków jak ja). Teraz wszystko potoczyło się już szybciutko. 6 minut leżenia i zaciskanie od czasu do czasu ręki. Przez ten czas oddałem 450ml krwii. Praktycznie nie odczuwałem tego, że krwi ubywa :-) Na konieć przyłożenie plastra (mocny skubaniec!) odleżenie 5 minut, odsiedzenie 3 minut i jest się “załatwionym”. Przepraszam – na koniec jeszcze paczuszka – 8 czekolad + różne inne rzeczy.

Na prawdę - tylko nazwa jest przerażająca - oddawanie krwii jest szybkie i bezbolesne. Jeśli możesz oddać krew dla naszego przyjaciela – Mateusza Jochymek – proszę zrób to – wytyczne są na stronie głównej.

Zgodnie z przysłowiem – wszyskto co dobre, musi się kiedyś skończyć. Problemy z połączeniem pojawiały się od czasu do czasu, ale trwały bardzo krótko (nie jestem uzależniony, nie przeszkadzały mi) 3-15 minut. Na linii pojawiły się dziwne problemy – sąsiedzi mogli podsłuchiwać swoje rozmowy, ponieważ korzystamy z telefonu zawiadomiliśmy tepsę i dość szybko poprawili błąd… zniknął internet… pierwsze zgłoszenie rozpatrzyli dość szybko, internet wrócił… na 3 godziny. Na następną naprawę musiałem czekać kilka dni (w tym weekend), naprawa zajęła im tyle samo czasu (10 minut – wszystko na centrali) i była skuteczna! …na niepełne 2 dni.

Trzecie problem wyprowadził mnie z równowagi, choć jestem człowiekiem spokojnym. Trzeci raz odpowiadałem na te same pytania (choć zawsze na początku zaznaczałem, że zgłoszenie jest identyczne z poprzednim), trzeci raz opisywałem te same zdarzenia, trzeci raz poświęciłem prawie _15_minut_ na zgłoszenie awarii!! W miedzyczasie zrobiłem sobie kawe, obsługa nawet nie zauważyła, że odchodzę od telefonu!

Równie ciekawie zachowuje się monter (kiedy przyjeżdżali do mnie, do założenia, zmiany, błędu DSL zachowywał się zupełnie inaczej!? – inny klient, inna obsługa?), zadzwonił do mnie przy pierwszym błędzie i czekał… więc ja też czekałem… wydusił z siebie pytanie po 15 sekundach ciszy, a ja… opowiedziałem dokładnie to, co jest w zgłoszeniu. Jego odpryskliwość była tak wkurzająca, że miałem ochote zmusić go do przyjazdu tylko po to, żeby go wk… zdenerwować (ograniczam przeklinanie, nawet w nerwach). Dzisiejsze zgłoszenie będzie rozpatrywane w środę, tym razem będzie musiał zbadać każdy metr kabla, od centrali, poprzez mój router, aż po końcówki RJ45.